و آنگاه ابراهیم

و آنگاه ابراهیم

و آنگاه ابراهیم

هفت مرغ مختلف را هفت تکه کرد و هر تکه را بر بالای کوهی نهاد و فریاد زد :

ایمان دارم ،یقین می خواهم ،

و آنگاه ابراهیم ..

نظرات ()

1)

 

خواسته هایم بوی ناتوانی می دهند

 

بوی آرزو

آرزوهایم را بر دست می گیرم

و می گردانم

..

باید مرا از ریشه قطع کرد .

 

                         20/7

 

2)

کتاب ها به بیراهه می روند

چگونه ممکن است

 بر طبق قاعده نوشت

نفس کشید

دوست داشت

و مرد

.........

                       10/8

 

3)

آی

خبرهای تازه را چه کسی جار می زند

 

می خواهم فردا

صندلی هایم را به مناقصه بگذارم

و همه آرزوهایم را

روز به نیمه رسیده است

و روزنامه امروز

پر از ستون نیازمندی هاست

                 

                        9/9

نظرات ()

1....

این قانون بازی است عزیز دلم . غرق شدن در رویا ها و آرمان ها و بعد

کلنجار رفتن با تضادها و تناقض ها و گیر افتادن در تارهای عنکبوتی

مساله ها و تقلا برای نجات . و بعد نشستن در انتظار معجزه .یک ماه ،

یک سال و گاه چند سال . بستگی دارد به میزان باورت .

   می فهمی که گره کار را یک ناجی هم می تواند بگشاید . می نشینی به

 انتظار ناجی .و باز خبری نمی شود . این جاست که نا امید و سرخورده

 می روی خودت را با همه آن آرمانها و باورهای مسخره ات یک جایی گم

و گور می کنی . آن وقت است که با پای خودت ،با دلی مشتاق می روی

 خودت را در لنجزارهای این زندگی لعنتی آلوده می کنی و تازه می شوی

یک آدم فهمیده . مثل بقیه . عزیزم این قانون بازی است !باور نداری ؟

2

- نه من از کار این خدا سر در می آورم

نه این خدا از کار من

...

کاری به هم نداشته باشیم بهتر است!

خیلی مسخره است . آدم بنشیند کلی زر بزند . کلی فلسفه بافی کند .

برای خودش تئوری پردازی کند . و بعد پای عمل که برسد بترسد .

یعنی جرات نکند حتی خودش  تئوری  خودش را که اتفاقا بی نقص

 هم هست به مرحله عمل در آورد .

به قول سعید ما هنوز به خدا و خیلی چیزهای دیگر ایمان نیاورده ایم .

 داریم خودمان را گول می زنیم .!!

3- به بهانه آخرین برنامه و خداحافظی با رفقا

((اینجور وقتها باید یک گوشه نشست...یک گوشه ی تنگ که دیوار هایش

 هم سردباشد...هم سیمانی باشد...من عاشق دیوار های سیمانی ام...

آدم هروقت دلش از دنیا و آدمهایش بگیرد...باید دستهایش را روی دیوارهای

سیمانی بکشد...باید پوست و گوشت تنش لا به لای سنگ ریزه ها گیر کند..

باید اینطور عقده های آدم خالی شود..من روزهایی که دستهایم را اینطور روی

دیوارهای سیمانی کشیده ام خیلی زیاد یادم مانده...)) seeking/the/Truth

کاش این ها که این گونه بی خیال دارند روبوسی می کنند و می روند

میدانستند که چه دیوانه ای عاشقشان است

4-  پدرم روضه ی رضوان به دو گندم بفروخت !

به نظرت با اون دو تا گندم چه کرد ؟

...

من بی تقصیرم !!

نه این که خیال کنی من به قانون های مسخره تو اعتقادی دارم . نه !

من فقط کمی خسته ام و کمی هم ضعیف . و راستش فکر می کنم فکر

 ناجی را هم باید از سرم بیرون کنم . راستی کسی سراغ نداری که

 دو گندم بخرد ؟؟

نظرات ()

1((یعنی می شود یک روز این رژه رفتن ها تمام شود . می شود یک

روز از این پادگان لعنتی خلاص شویم . )).

شرمنده ام  رفیق ، شرمنده ام که آن روز بعد از شنیدن این حرف ها به تو

 خندیدم . شرمنده ام که مسخره کردمت . آخر عزیز دلم تو هنوز بعد این

 همه سال ، بعد این همه عمر نفهمیده ای که این زندگی درست مثل یک

فیلم ، به سرعت برق و باد از جلوی چشمانمان می گذرد؟هم خدمتی عزیزم

 فقط باید تماشا کنی و به مسخره بودنش بخندی . همين .

2) معلق بودن ، هیچ بودن در فضای هستی

این چهار ماه فرصت خوبی بود برای فکر کردن بیشتر به زندگی ، از

زاویه های مختلف . این حرف من تنها نیست . خیلی از کسانی که خدمت

رفته اند این را درک کرده اند . سر پست نگهبانی بهترین جاست برای این

که فارغ از هر دغدغه ای ، دور از هیاهوی روزمره زندگی بنشینی به

خودت ، به زندگیت ، به رفتارهایت ، حرف هایت ، آینده ات و خیلی

چیزهای دیگر فکر کنی . آنقدر هم وقت زیاد می آوری که می توانی

 دوربین فکرت را در زاویه های مختلف قرار دهی و سعی کنی هیچ

چیزی ، هیچ نکته باریکی از قلم نیفتد . و بعد روزهای بعد   تازه

می فهمی که چه کار بیهوده ای کرده ای . فکرکرده ای ! به زندگی ،

برنامه ریزی کرده ای برای  آینده ! تازه می فهمی که تو ذره ای معلق

 هستی در فضای بیکران هستی . اسیر باد های سرنوشت .

واین کشف بزرگ ، کشف  شب های  آخر نگهبانی دادن است .

3) گفت و گو

آنقدر بزرگ شده ام که بتوانم مقابل این بادها بایستم ، نه این که خیال

 کنی مغرور شده ام و طوفان بفرستی ! نه سوء تدبیر نشود . جمله ام

را اصلاح می کنم : آنقدر بزرگم کرده ای که بتوانم مقابل این بادها بایستم .

البته این جمله هم همه جایش عیب و ایراد دارد . 

آن قدر کوچک شده ام که براحتی تن به نسیم و باد و طوفان می سپارم .

 به هر جایم که می خواهی ببر

0

0

هنوز جای فکر کردن دارد..

4) تشکر

این دومین بار بود که  از تو مایه آرامشی خواستم . و تو چه خوب جواب

بندگان طوفان زده ات را می دهی :

اما جواب قوم او جز این نبود که گفتند : او را بکشید یا بسوزانید !

ولی خداوند او را از آتش رهایی بخشید . در این ماجرا نشانه هایی

 است برای کسانی که ایمان می آورند .

5)ناجی

اصولا معتقدم یک  ناجی  به سه حالت می تواند انسان را از سرگردانی

 نجات دهد :

-         برایش دستگاه هزار معادله و هزار مجهولی زندگی را حل کند .

-         راه حل کردن معادله را به او بیاموزد .

-         به انسان بفهماند که این جا معادله ای در کار نیست . راه حلی در

 کار نیست !!

6) این روزها ...

((تئوری انتخاب )) من  دارد روز به روز محکم تر و قوی تر می شود .

 تئوری انتخاب سفید یا سیاه یا همان تئوری مرگ بر خاکستری ...  فرصت

 شود حتما درباره اش مفصل می نویسم . فعلا دارم نقاط ضعفش را بررسی

 می کنم . تا بعد ..

نظرات ()

به مناسبت ياد روز عطار نيشابوري.

خود راه بگويدت كه چون بايد رفت

گويند عطار در دكان عطاري مشغول معامله بود .درويشي آنجا رسيد و چند بار

((شي لله))گفت . عطار به وي نپرداخت .درويش گفت :أي خواجه تو چگونه

خواهي مرد . عطار گفت :چنانكه تو خواهي مرد . درويش گفت :تو همچون من

 مي تواني مرد ؟عطار گفت :

بلي . درويش كاسه چوبين داشت زير سر نهاد و گفت :ا…و جان بداد .

عطار را حال متغيير  شدو دكان بست وخلوت گزيد

نظرات ()

1) روزگار خوش آقا مصطفی ...

خوابیدن تا لنگ ظهر ، بعد هم مطالعه کتابهای دوست داشتنی تا موقع نهار ،

فیلم نگاه کردن ، باز مطالعه ، بیرون رفتن ، باز فیلم نگاه کردن و خوابیدن .

 این است روزگار خوش آقا مصطفی .

فاصله دو ماهه بین کنکور فوق و سربازی ، فرصتی عالی پدید آورده برای

عقده بازی . برای زندگی به سبکی که سال هاست  طعمش را نچشیده ام . البته 

این سبک به خودی خود دوست داشتنی نیست ، اما وقتی به دو سوی قضیه 

نگاه کنی ، کاملا توجیه شده  است و منطقی . اسمش را گذاشته ام روزگار

خوش آقا مصطفی ...

2) چرا درمانده ایم ...

((تولستوی ،این بزرگ مرد پهنه انسانیت ،سخنی دارد با این مضمون : باید از

 گفتنی هایی گفت که احتمالا بسیاری آن را می دانند ولی جرات ابراز آن را

 حتی برای خودشان ندارند . .. ))

کتاب با این جمله آغاز می شود . جمله ای که ای کاش زودتر از این ها ،

درک می کردمش . بگذریم ..کتاب حسن نراقی ،  با عنوان ((جامعه شناسی

خودمانی )) مروری بر همین گونه حرف هاست . حرف هایی در باره

 خودمان ، درباره جامعه ایرانی و به عبارتی درد دلی است خودمانی .

لحن صادقانه کتاب و دوری نویسنده از ((ایسم )) های متداول ، کتاب را به

مجموعه درددل هایی دوست داشتنی و قابل تامل تبدیل کرده . البته قصدمن

معرفی کتاب نیست . کتابی که به چاپ شانزدهم رسیده باشد نیازی به معرفی

 ندارد .مقصود این بود که بگویم اگر نخوانده اید حتما بخوانید . ..

3) چند جمله کاملا خصوصی ...

می  دانم لیاقت مهمانی شما را نداشتم . حکایت من حکایت گربه است . در

 دیزی را باز دیده بودم . می دانستم که اگر تنها بیایم راهم نمی دهید . به همین

 خاطر همیشه چند تا آدم آبرودار هم همراه خودم می آوردم . خدا خیرشان

دهد که باران و برف و سرما و.. حالیشان نبود . دوستان خوبی هستند . قدرشان

 راخوب نمی دانم ، می دانم .

راستی  همراه ویژه ام را دیدید ؟ موافقید ، بی فایده است آقاجان . وقتی من چیزی

را می خواهم ،شما هم موافقید ، همه دنیا با ما مخالف است.

نظرات ()

اشک ها و لبخندها...

1-(20:45  پنج شنبه )

ذهن احمق و بی شعور من  واژه  اشک را همیشه با واژه کرگدن

 همراه می کند ،چرایش را نمی دانم . بگذریم . طبق گزاره های

 منطقی حاکم بر ذهن من گریه کردن کرگدن ها امری محال است .

 (چرایی این را هم نمی دانم . اما قلبا  آن را پذیرفته ام ) و از آن جا

که توانستم بالاخره برای یکبار هم که شده اشک بریزم . آن هم از

نوعی که شره می کند بر روی گونه ها ، ذهنم چنین نتیجه گیری

کرده که من کرگدن نیستم . و این خود سرآغاز یک مشکل بزرگ دیگر

در زندگی است : (( اگر من کرگدن نیستم ،پس چی هستم ؟))     

2- (23:30 پنج شنبه)

فضای بیرون اتوبوس را برف سفید پوش کرده .از آن منظره هایی است

که حس بازی با کلمات را دروجود آدم زنده می کند . غرق می شوم در

 بازی . بهتر از این نمی شود . یک حس خارق العاده . ترکیبی از (سبکی

 بعد از کنکور)، (منظره ای از کوه های پر از برف )،( آواز سراج در گوش )

 و (بازی با کلمات در ذهن ).کلمات کم کم به سمت شور می روند .

غزلی از برف در راه است . اما به یکباره  دست های آن ... دیوانه به

موهایم چنگ می زند . همه چیز خراب می شود . کلمات ترسیده اند .

 جیغ می زنند . قافیه ها فرار می کنند . سراج قطع می شود . غزل نابود

  می شود . دوباره سعی میکنم . نمی شود . بی خیال می شوم .  به

تماشای برف ها می نشینم . برف هایی که با لباسی سپید هم آغوش

زمین شده اند . چقدر بعضی وقت ها به این لباس و این هم آغوشی با

زمین حسودیم می شود .

3- (10:30جمعه)

صخره ها و دیواره ها ترس و لذتی وصف ناشدنی دارند . به شرط آن

که خودت باشی و خودت . یک عده  آدم ناشی را دنبال خودت راه

نیندازی  و بعد هی نگران جانشان باشی . خب البته نگران بودن هم

 انواع مختلفی دارد . نوع احمقانه اش این است که پیدا کردن مسیر ،

کمک دادن به دیگران و سایر کارها را بسپاری دست  دیگران و خودت

 فقط و فقط نگران باشی . معمولا در این شرایط آدم کلی نذر و نیاز

  می کند که گروه سالم به مقصد برسد و  معمولا هم وقتی سالم

 می رسند نذر و نیاز ها فراموش می شوند .

4- (23 – جمعه  )

     می بینی دیگران چقدر ساده وجود تو را باور کرده اند . می ترسم از این

 که روزی خود من هم را باورت کنم .

5- (24- جمعه )

خدایا یاریم که دیگران را همان قدر خود می پسندند دوست بدارم . نه کمتر،

 ونه آنقدر که شایسته آنند. چرا که هر در هر دو صورت مرا مغرور و خودخواه

 می بینند .

نظرات ()

برای عاشقی دلم

قصد خروش می کند

صدای فریاد مرا

قلب تو گوش می کند

سلام می کنی و دل

غرق ترانه می شود

سلام تو دل مرا

غرق سروش می کند

برق نگاه و خنده ات

بر سرشوق آوردم

عقل به یکباره مرا

سرد و خموش می کند

عقل گلوی عشق را

سخت فشار می دهد

یک نظر تو عقل را

حلقه به گوش می کند

کولی قصه های من

شانه گریه های من

شوق وصال تو مرا

خانه به دوش می کند

محتسب مست گیر ،

راهی میخانه منم

عشق تو هوشیار را

باده فروش می کند

-- ترسیده ام . غزل در آستانه کنکور فوق ، زیاد جالب نیست . فعلا دارم سعی می کنم به خودم بقبولانم که

 بعضی جملات ،شرطی اند ،فقط بدرد فیلم ها ، قصه ها و شعر ها می خورند . همین . 21/11/85

نظرات ()

من گنجشكان را

براي كنجكاويشان دوست دارم

و براي يك رنگيشان

و براي اينكه در قفس

يا از سكوت خود مي ميرند

 و يا از فرياد خود

            ولي هرگز آواز نمي خوانند

ایستاده ، سلام می کند ، سلام می کند . نگاه می کند . نگاه نمی کنم .بیکار

 نمی نشیند . می رود توی مغزم ، درست مرکزمغز ، و بعد یکباره در پس

چشم ها ظاهر می شود . پس  چشم آن جایی است که وقتی چشم ها بسته

می شوند دیده می شود . نوعی توهم . منتها از نوع زنده اش. حوصله 

 بازی اش را ندارم . می دانم می خواهد آغاز شود . می خواهد بهانه شود ،

می خواهد جا بگیرد در میان دلی که دیگر دل نیست ، پوسیده. نمی خواهم

 حرامش کنم میان هزار توی ذهنم ، باید سالم بماند ، باید همچنان یک بهانه

 پوچ داشته باشم برای ماندن ، حتی اگر پوچ هم باشد باز بهانه است . لش

سنگین خودم را بر می دارم و می کشانم روی زمین ، سنگین است  بی خودی ،

انگار سنگ بارم کرده اند و به پاها غل و زنجیر بسته اند . قدم هایم را از

لابلای آدم ها بر می  دارم . ولوله است .قیامتی است  در نوع خودش . آدم

هایی که نشسته ، ایستاده ، در سجده ، حرف می زنند ، زمزمه می کنند ،

 اشک می ریزند . استغفار می کنند . بوی عطرو گلاب  از اطراف به

مشامم می رسد ، تند است . آنقدر که مطمئن می شوم تعفن من در میانش

گم خواهد شد و دیگران به انگشت حیرت مرا به هم نشان نخواهند داد .

می ایستم در گوشه ای کنار پیرمردی که  قطرات صمیمی اشک شره

می کند بر گونه هایش ، نگاهش می کنم . با حسادت . مدت هاست اشک

را گم کرده ام . و خودم را . نمی دانم اصلا برای چه آمده ام ، نمی دانم باید

چه بگویم ، این جا حاجت می دهند اما به حاجت مند ، نه به آن که خودش

نمی داند بدنبال چیست . مجبورم بایستم و بگویم ، من همان چیزی را که

نمی دانم چیست می خواهم . و بعد خودم از حرف احمقانه ام خنده ام

می گیرد . و سعی می  کنم اسم بهتری برای خواسته ام پیدا کنم . فکر

می کنم . می گویم : دلم بهانه ای می خواهد برای خواستن . زیادی بی میل

شده ام به همه چیز . من  چیزی می خواهم که ارزش خواستن داشته باشد .

ارزش ماندن ، ارزش نفس کشیدن . می فهمند دیوانه ام ، این جا  حاجت به 

دیوانه ها نمی دهند . شفایشان می دهند . 

نظرات ()

1)

ذهن بیمار به انبار باروتی می ماند که انتظار جرقه را می کشد . بهانه می خواهد

 تا به آتش بکشاند سکون و انجماد را . من عاشق این بیماری ذهنیم .

سر شب ...از کسی می گفت که میان دین و دنیا مانده . می خواستم بنشینم و

برایش یک دل سیر حرف بزنم . نشد . نتوانستم .

حکایت غریبی است این ماندن . آدمی اگر کودک معصوم درونش را نکشته باشد ،

 جایی در میانه راه ، در کوره راه سخت و سهمگین زندگی ، به دو راهی

 بزرگی می رسد  میان خدا و خود ، انتخابی که تجسم آن دنیاییش را پل صراط

 نامیده اند . و آدمی در همین جهان در همان لحظه حساس باید تصمیم بگیرد که

 بگذرد یا نه . این جا باید تصمیم بگیری که از آتشی که ((خودی تو )) بر پا کرده

 بگذری تا آن جا خیالت از بابت عبور راحت باشد .

می گویند هر چه خدایی که برای خود ساخته ای بزرگتر باشد ، حکایت این تصمیم

و این دو راهی شنیدنی تر می شود . خدایت اگر خدای روزی رسان باشد ، به دو

 راهی روزی گرفتارت می کند ، اگر مبادله گر بهشت و جهنم به عمل باشد ، به 

دو راهی بهشت و جهنم گرفتارت می کند و اگر خدایی باشد با هزار اسم اعظم ،

 آن وقت دیگر آزمایشش حکایت دیگری پیدا می کند . لحظه لحظه می شود و هر

 لحظه  امتحانی ، آن وقت است که دم به دم پلی می بینی که باید از رویش بگذری

، تا هزار خدای واحد را به عمل تصدیق نمایی . و باز می گویند و می گویند و..

حکایت غریبی است این ماندن . یک دنیا برایش حرف دارم . می ترسم اما . می ترسم

این به قول ... بیماری دامان خواننده بیگناه این سطر ها را هم بگیرد .

کجاست ذهن بیمارتری که برایم از درد بودن و ماندن بگوید و من هم برایش بگویم .؟

 2)

از اوایل شهریور بود که  تصمیم گرفتم خودم را عادت دهم به خواندن روزی

 یک صفحه قرآن . مشکل بر سرآن بود که این خواندن حس خوبی به من نمی داد .

احساس روبرو شدن با مجموعه ای بی نظم و شلوغ از کلمات قصار ، قصه ها ،

 و پند و انذار ها را داشتم . باقی حکایت این یک صفحه خواندن، مفصل است . و

 نتیجه اش شیرین . آن قدر شیرین که نمی توانم از دیگران ( ازآنان که کودکی زنده

 در درون خود دارند ) دریغش کنم . فهرست وار می آورمش ، ارتباطش می دانم

 سخت است ، اما حکایت ،حکایت طوطی است و جور هندوستان

-- دائره المعارف بریتانیا : سوره های بلند قرآن مشتمل بر موضوعاتی پراکنده

 است و این احساس را به خواننده می دهد که آیات سوره ها بی هیچ برنامه ای

در یک جا جمع شده اند . کیفیت ختم آیات به عبارت هایی نظیر (( ان الله علیم ))

 .. ((ان الله حکیم ))و.. نیز صحت این برداشت را تایید می کند . زیرا این ها هیچ

 ارتباطی با ما قبل خود ندارند .

 -- ((درباره هلال ماه از تو سوال می کنند ، بگو هلال های ماه نشانگر زمان

هستند و موسم حج را مشخص می کنند و نیکی آن نیست که از پشت خانه ها

به درون آیید بلکه نیکی از آن کسی است که تقوا پیشه کند و از در خانه ها

وارد شود . پس تقوای الهی پیشه کنید باشد که رستگار شوید  ))—189 بقره

 -- یک تکه نان

 -- مریم ( جزء 16 )

 -- امانت گرفتن یک تفسیر روان و ساده ( نمونه )

 -- محتوای سوره مریم  ازمنظر تفسیرنمونه   : 4 بخش متفاوت :1- سرگذشت

زکریا ، مریم ، مسیح ، یحیی و ابراهیم ، 2- چگونگی رستاخیز 3- مواعظ و

 نصایح 4 – نفی فرزند از خدا و مساله شفاعت

 -- رمضان

 -- و اصطنعتک لنفسی --- 42 طه ( حکایت موسی و..)

 -- با منی ؟

 -- حکایت یافتن یک کتاب(( ساختارهندسی سوره های قرآن – محمد خامه گر))

 -- بی سوادی من

-- افسوس بر روزهایی که بیهوده گذشتند

 -- وظیفه ای که دیگران انجامش نداده اند .

2) این ساده ترین راه ممکن بود برای آن که هم راه بر منتقدان بر بی سوادیم بسته شود و هم  حرف هایم را برای آنها که می خوانند

زده باشم .

نظرات ()

باید اعتراف کنم

  من نیز گاهی به آسمان نگاه کرده ام ،

  دزدانه

سخت است که بیاد آوری روزی ، روزگاری موجودی معصوم ، درون تو  ،

 در همین سینه چرکین امروزیت زندگی می کرد . نفس می کشید .  حرف

می  زد . قلم به دست می گرفت .شب ها  زیر سقف آسمان ستاره هایش را

 می شمرد . دستت را می گرفت و به مهمانی خدا می بردت ، پاک بود و پاک

 نگاهت می داشت .

 و سخت تر از آن این است که اعتراف کنی به قتلش . به این که داد بزنی :

 ((آهای اهل عالم ،  من کودک معصوم درونم را کشته ام . )) .

 انتخاب کرده ای . خودت . خود خود خود تو . باید برگردی و نگاه کنی .

 دردناک است . اما حقیقت . نمی توانی باور کنی که این زندگی کولی وار تا این

 حد تو را در لجن فرو برده باشد . تو فقط خواسته بودی آنطور که دلت

می خواست زندگی کنی ، آنطور که دلت می خواست بپوشی ، آنطور که دلت

 می خواست بخوری ، و بعد کم کم دلت هم خواسته بود  آنجاها که می خواهد

 ببرد . آن ها که می خواهد را ببیند. سرگرمت کرده بود به لقب های هزار رنگ

، به سودای راحتی و مال و آنجا که  مخالفتی می کردی درهای توجیه را برویت 

 می گشود. آنقدر گفت و توجیه کرد  تا فراموش کنی شعار های کودک

معصوم درونت را . تا فراموش کنی که تو ، همین خود تو بودی که شعار

 می دادی محور زندگی انسانیت است ، کار برای بالارفتن از نردبان هستی

است ، که علم برای خشیت است . کرم های  سرخوشی زندگی کولی وار ، به 

جا ن ستاره هایت افتاده بوند وتوحشیانه  کودک معصوم درونت را به زور قرص

خواب می خواباندی ،  تا نبیند که ستاره هایش آرام آرام  خورده می شوند .

 سخت است و دردناک ، این که ببینی ناله کردن هم هیچ دردی را دوا نمی کند  ،

 بدانی  ستاره ها سر جایشان بر نمی گردند . کودک معصوم درونت زنده نمی شود.

 بدانی تنها یک راه برای نجاتت باقی مانده . بدانی که باید  ویران کنی خانه ای را که

 از تار های سست برای خود ساخته ای .

 از خودت بدت می آید وقتی  کتاب دعا را بر می داری تا دعای استغفار بخوانی ،

  و بینی که نمی توانی ، بینی  که اگر بخوانی خودت و خدای خودت را به بازی

 گرفته ای . سخت است میان لجن ها ، دست و پا بزنی ، فریاد کمک سر دهی ،

 سر به سوی آسمان بلند کنی و دیگر ستاره ای در آسمان برایت چشمکی نزند .

نظرات ()

نقطه . سر خط ...

12)

تمام شد . چهار سال انتظار برای  روزی که چند  همکلاسی ها را دعوت کنی ، بیایند

در اتاقی بنشیند ، به اراجیفت گوش دهند ، گاهی خمِازه بکشند ، بخندند ، از آن عقب

 شکلک در  آورند و تو ، سعی کنی مطالب ذهنیت را جمع و جور کنی ، سعی کنی

 چیزی از قلم نیفتد ، هزار بار شروع و پایان را با خودت تمرین کنی ، تا شروع

 فرا رسد .شروع کنی و همه چیز یکباره تغییر کند .همه آن جملات تمرین شده .

انگار در ثانیه ها همه چیز شکل گیرد  .  سعی کنی  خودت را به آنچه در اطراف

 می گذرد بی اعتنا نشان دهی ، خمیازه ها را بگذاری به حساب خستگی بچه ها ،

 یا شاید هم دیر خوابیدنشان . خودت را قانع کنی که حرف های تو مفیدند ولی این

 ها شعورش را ندارند . مثل خودت که شعور فهم حرف های آنها را نداشته ای !!

عقربه ها بروند و تو همراهشان . و یعد یک لحظه حس کنی که همه چیز تمام شده ،

 دارند  برایت کف می زنند . شیرینی ها پخش شوند و تو حالا بشوی آقای مهندس .

تبریک ها آغاز شود .  عکس ها گرفته شود و تو به این فکر کنی که چقدر این

صحنه ها برایت آشنا هستند .  همه راهی که آمده ای پیش چشمانت ظاهر شود.

 حس کنی  فریب خورده ای انگار .وتازه  بفهمی  این صحنه ها  بیست و سه سال

 است که مدام تکرار می شود . و انگار باید بعد از  این هم تکرار شود .

تبریک برای پیشرفت ..پیشرفت در حلقه ای که انتهایش همان ابتدا  است . فریب

 خورده ای . بر حماقت خودت  بخندی و این خنده در آخرین عکس دسته جمعی

 ثبت شود . همه بروند .  بمانی تو . خیره به صندلی ها . بغض را در گلو حس کنی  .

بخواهی فریاد بزنی و از کسی که نمی دانی کجاست ، یا حتی کیست بپرسی : چرا

نیامده بودی ، چرا جای تو خالی بود ؟

۱۲:۵۵)

صدایت می زنند . منتظر شیرینی اصلی هستند . برای صندلی های خالی دست تکان

می دهی . کلید اتاق سمینار را تحویل می دهی . همه چیز باید تمام شده باشد . منتظری

معلم فریاد بزند برگه ها بالا. نمی زند اما . با صدایی خسته می گوید : نقطه سر خط .    

نظرات ()

گفته بودم روزی آن که عاشقت شده بود را پیدا می کنم ؟

نوشتن دیر وقت همیشه برایم لذت بخش بوده چرا که چشم ها توان خیره شدن به

صفحه  مانیتور را ندارند . مدام به پلک ها التماس می کنند که رویشان را

بپوشا نند و ذهن حسابگر هم دیگر نای محاسبه ندارد . خاموش می شود و

 می گذارد انگشتان به نمایندگی ا ز دل ، وجود یا هر چیزد یگری که مرکز

تراوش درون است بکار افتد و هر چه می  خواهد بی پرده بگوید .

بگذریم . خوب می دانی که هیچ وقت نتوانسته ام نوشتن برای تو را کنار

بگذارم . بهانه

می خواهم ، هرچند کوچک . امشب هم با بهانه آمده ام  . باجوابی  برای  یک

سوال .سوالی که قول داده بودم جوابش را پیدا کنم . نگو کدام سوال . قرار نیست

تو حرفی بزنی . باید ساکت و آرام فقط بخوانی ، لبخندی  به نشانه هرچیزی

 که دلت خواست - تمسخر ، یا شاید هم خوشحالی - بزنی و بعد بروی سراغ

 خط بعدی زندگیت .

امشب آمده ام   از آن که عاشقت شده بود بگویم . گفته بودم بالاخره پیدا می کنم

این موجود ناشناس را . عجیب است کارهایش ، فکر هایش و حتی حرف هایش .

  نمی دانم من جزئی از اویم یا او جزئی از من . هر چه که هست ما دو غریبه ایم

 در یک جسم . من بیست و سه ساله ای هستم  ، تا حدی مغرور  ، عاشق

جنگیدن با مشکلات زندگی ،  بیزار از کارهای پست و بی ارزش و  به شدت

 حسابگر ، برای هر روز ، هفته و حتی ماهم برنامه ریزی می کنم ، عاشق

 حل مسئله های دینامیک ، حرارت ،تحلیل های  کامپیوتری ، شب ها تا 2

 نصفه شب پای کامپیوترم می نشینم و روی پروژه های عجیب و غریب

عددی کار می کنم .

 او بیست و یک ساله ایست که بیست وسه ساله شدنش را قبول ندارد .

 متواضع ، بیزار از درگیر شدن در مسائل بی خود زندگی ، بی نهایت آزاد

و راحت ، کارهای من را مسخره می کند ، فلسفه می خواند و ادبیات ، شب ها

تا دیر وقت بیدار می ماند تا رمانی  را تمام کند . بی نهایت احمق و

احساساتی است . هنوز بعد چند سال فراموشت نکرده .هنوز هم گاهی   نیمه

های شب  به سرش می زند که برایت نامه ای  بنویسد . می گردد دنبال بهانه .

بهانه ای مثل این سوال که : گفته بودم روزی آن که عاشقت شده بود

را پیدا می کنم ؟

نظرات ()

بیا و رحم کن بر این چوپان

چه حرف های عجیبی توی دفتر من ،

 به روی صفحه آخر به جا مانده

دیالوگی که از آن به یادگار ،

 هنوز در فضای اتاق تکه ای ناله و صدا مانده

((نگاه کن به معجزه های زنگ زده ات

به آن عصا که بعد از این همه سال

هنوز مار می خورد ، هنوز اژدها مانده

وماه که دو نیم شد

و نیمه های آن

هنوز بعد هزار سال زهم جدا مانده

تو خوب می دانی

که ایمان به بودنت بس نیست

برای تنفس در این شهر شلوغ ،

در این هرج و مرج وامانده

بیا و رحم کن بر این چوپان

که سال ها پشت پنجره اش

به انتظار آمدن خدا مانده ))

...

و بعد پایین صفحه دفترم انگار

از آمدن کسی چند رد پا مانده

نظرات ()

1

من که جویبار خردم ، چنان با شور و هیجان به دنبال سرنوشت خویش به دنبال

 دریا که در دور دست ها به رویم آغوش گشوده است می شتابم که شور و غوغای

 این گذرندگان را نمی شنوم و از بانگ و غلغله آنها نه اندوه به دل راه می تهم نه

 دچار بیم می شوم . در طول راه گاه گل آلودم ، گاه کف کرده ام ، گاه زلالم و گاه

 بیرنگ .

..

2

 (( برای آنها که دوست ندارند حیاتشان در تنگنای عرصه خور و خواب و خشم و

 شهوت بماند رهایی از بند و قید خودی یک خیزگاه جهش به معراج آفاق ماوراء

انسانی است . تا تکیه بر خودیها ست امکان این جهش نیست و لاجرم انسان هرگز

 به لذت هایی که از ترک لذت حاصل شود دسترس ندارد . لذت هایی که از ترک

 لذت حاصل شود !! آری ، اما برای تو ، خواننده نسل های آینده ، این چیزی نیست

 که با مرور بر لفظ ها و سطرهای سرد و بیروح این طومار قابل تصور باشد ، آن

 را معما بشمار و خود را هم برای حل آن که در سرنوشت تو نیست به زحمت

میفکن .))

....

3

پیشتر با خودم می اندیشیدم کاشکی مثل مار که از پوست خود برون می آید من نیز

از خودی خود بیرون آیم . کجا خواندم که بایزید مدعی بود به همین شیوه از بایزیدی

 خویش بیرون آمده ؟ اما از پوست برون آمدن سهل است و از خود برون آمدن سهل

 نیست  مار به محض آن که پوست کهنه اش را می اندازد پوست تازه ای که در

 مورد من یک خودی تازه است او را در حلقه خویش به حبس می اندازد و بدینسان

 هرگز از این پوست که چیزی جز مکر و فریب و آزار نیست بیرون نمی آید .

                                                      شعله طور – طومار حیرت

این ها جملاتی چند است از طومار حیرتی که مرا هم به حیرت افکند . از زبان

 کسی است که شعله طور در درونش زبانه می کشد . زبانی که جای بوته ای در

 وادی طور را به امانت گرفته و اکنون تاب نمی آورد این امانت را . امانتی که هر

 دم از میانش بانگی می خیزد که : حق ، حق ، انا الحق ..

حس می کنم ، هر از چند گاهی خواندن چنین حرف هایی برایم  خالی از لطف

نیست . نه از این جهت که بخواهم ندای حق سر دهم و از قید خویش برهم و جویبار

 وجودم را به دریا پیوند دهم .(آن هم اگر وجودم جویبار باشد که نیست ). حداکثر

 سرخوشی مستانه و عارفانه من گوش کردن نوای سنتی و تار و سه تار است و

بس . و تازه آن هم در حالتی عارفانه ورنه  آهنگ های بنیامین و سیاوش و .. خیلی

 وقت ها بیشتر می چسبد .

نمی دانم لذتی که از خواندن چنین طوماری می برم از چیست . انگار فقط دوست

دارم که بشنوم . دوست دارم که از غرق شدن بشنوم . اما این که  دوست داشته باشم

جای حلاج باشم یا نه، را خودم هم نمی دانم  ..

 این سوال را بارها از خودم پرسیده ام و هیچ وقت جواب درستی نگرفته ام .

 اسطوره ها برایم همیشه دوست داشتنی بوده اند  ،خصوصا حلاج ، اما آیا تلاش

کرده ام حلاج باشم ، یا فقط دوست دارم کسی حلاج باشد ؟ خودم هم نمی دانم .

نمی دانم که چگونه یک انسان عمری را به سختی و ریاضت سر می کند .  چیست

 که  شعله چنین عشقی را دل انسان می افکند و او را چنین از خود بیخود می کند که

 از قلبش جای خون شعله های عشق می تراود و زبانش زبان حق می شود . کدام

 معمای لاینحل ، کدام حس ناشناخته است که انسان را به عبادت های طولانی و

 روزه های بی افطار و دوری از خدایی به نام طلا می کشاند .

شهوت پرستی است یا  ترس از سختی  ، یا شاید هم اعتقاد محکمی باشد به طلاپرستی

 . و شاید همگی . که اگر این ها باشند توان مبارزه  باقدرتشان  را ندارم . یا شاید حال

 و حوصله اش را .

بگذریم . می خواستم  توی این پست ، چند بندی از این طومار را بنوییسم تا آنها که

مثل من طومار های عارفانه  را دوست دارند برای لحظه ای هم که شده بیندیشند که

 چرا حلاج بودن را دوست دارند و ندارند .

نظرات ()

ببین چگونه برایت دست تکان می دهم ...

دارد تمام می شود . فقط دو روز دیگر . می رویم آخرین امتحان این دوره چهار ساله

 را می دهیم و بعد هر کداممان می رود سراغ سرنوشتش . نه این که برویم و پشت

 سرمان را هم نگاه نکنیم . نه ، باز هم با هم خواهیم بود . سالی یک بار آن هم اگر

 کسی همت کند و به همه زنگ بزند و باز اگر سرشان شلوغ نباشد و حال و حوصله داشته

باشند و درگیر پروژه ای چیزی نباشند و هزار تا اما و اگر دیگر، دور هم جمع خواهیم

شد . باز هم برنامه کوه  خواهیم گذاشت . باز هم توی مینی بوس ((گل گلدون )) و

((گل سنگ )) و آن همه شعر دیگر را که توی این مدت حفظ کرده ایم  با هم خواهیم

خواند . مثل همیشه  به هم و با هم خواهیم خندید . از حال و احوال هم خواهیم پرسید .

از محیط جدید ، رفقای جدید و هزار تا چیز دیگر برای هم خواهیم گفت وبعد توی خیال

 خودمان حسرت روزهای قدیم را خواهیم خورد .

می دانی ، به آنچه گفتم حتی ذره ای هم امید ندارم . می گویم چون می خواهم لااقل توی

خیالم از تو جدا نشوم . من به دیدنت سالی یک بار هم دلخوش خواهم شد . افسوس که

 پیش از من هم بسیاری  این امید را داشته اند و از این امید فقط حسرتی برایشان بر جا

مانده.می دانی از ندیدت رنجیده نمی شوم . نه این که بی احساس باشم . عادت کرده ام به

خداحافظی هایی  که ((به امید دیدارش)) هیچ گاه به حقیقت نمی پیوندد . من نگران خودم

 هستم . نگران این که چگونه  خاطرات چهار ساله ات را بیاد بیاورم و حسرتش را

 نخورم . خاطره کلاس ها ، امتحان ها ،تقلب ها ، پروژه ها  ، والیبال بازی کردن ها ، 

 کوه  رفتن ها ، اردوها و هزار خاطره دیگر .این ها را کجای ذهنم جای دهم که

 حسرتشان خردم نکند . تو بگو  رفیق چهار ساله ام ...

نظرات ()

۲۱ ارديبهشت آمد و من باز بيست و يک سا له شدم .هرچند شناسنامه چيز ديگری

می گويد . 

روایت معتبری درباره ((کوری )) ---۱

در این داستان روایتی معتبر از کوری خواهید خواند . نه این که خیا ل کنید 

 روایتی از مردی  نقل خواهد شد که از همان ابتدای زندگی نابینا بوده و از بد

روزگار در خانواده ا ی فقیر زندگی می کرده و کلی  سختی کشیده وبا پشتکاری

مثال زدنی درسی خوانده و مدرکی گرفته و طی یک ماجرا- یک اتفاق ساده –در

 جایی که فرصت حرف زدن برایمان مهیا باشد- جایی مثل یک کوپه قطار  با هم

هم صحبت  شد ه ایم . او شروع کرده به تعریف کردن از دوران کودکیش و

 مشکلاتی که سر راهش بوده اند و یاد آوری کرده که با امید  مشکلات را از سر

 راه برداشته و هیچ وقت از رسیدن به آنچه می خواسته دلسرد نشده . و من میان

صحبت هایش گاهی خمیازه کشیده ام  . گاهی حتی چشم هایم را روی هم گذاشته ام

  و سعی کرده ام  دنیای تاریکش را برای لحظه ای تصور کنم . و بعد که دیدارمان

 به انتهایش نزد یک شده  ومثلا  آن قطارخیالی  به مقصد رسیده تصمیم گرفته ام در

 اولین فرصت روایت  او را با علم  مطلق خودم تکمیل کنم و به عنوان روایت

 معتبری از کوری برایتان نقل کنم . البته چندان هم نامعتبر نیست ولی خب  قرار

 نیست روایتی نقل کنم که بین نسخه معتبرش که من – یعنی دانای کل – روایت

می کنم  ونسخه  نامعتبر ساخته ذهن شمافرقی نباشد . گذشته از آن اگر قرار به نقل

روایتی معتبر باشد ، روایت دخترک همسایه مان  که  بر آن مقدم تر است . همان

 که با وجود  نابینا  بودنش هیچ وقت عصای سفید دستش نمی گرفت و همه ، حتی

من که دانای کل هستم  را  با این کارش فریب داده بود . درست نیست که به چنین

اشتباهی اعتراف کنم ، اما خب به هر حال من دانای کل هستم و خوب می دانم این

جمله باعث می شود کاملا به نیروی عجیب دخترک پی ببرید و دیگر مجبور نباشم

 برای این که این موضوع را به شما ثابت کنم کلی دلیل و مدرک بیاورم . اگر

 روایت از زبان شخص سومی نقل می شد ،  می شد اسمش را روایتی معتبر گذاشت

 و جای روایت معتبری که می خواهم برایت بگویم آن را تحویل خواننده داد . اما

افسوس که من یعنی - دانای کل – خودم شاهد و راوی ماجرا بودم و جایی در میانه

آن فریب خوردم ، یعنی درست جایی که  داشتم خودم را برای یک ماجرای عاشقانه

 با محوریت دختر همسایه آماده می کردم ، به یک بن بست عجیب و غریب رسیدم .

 فکرش را بکنید فرد نابینایی  بتواند مسیر خانه تا سر کوچه را هر روز بدون عصا

 طی کند . شاید تا این جایش خیلی عجیب نباشد . شاید بگویید خب هر کسی می تواند

 بر حسب عادت چنین کاری را بکنید و بعد برای این که ثابت کنید غیر ممکن نیست

خودتان سعی کنید یک روز مسیر خانه  تا ایستگاه اتوبوس ، سر خیابان یا هر جای

 دیگری  را با چشم بسته طی کنید . اما با سوار تاکسی شدن  چه می کنید .گیریم این

هم از عهده تان بر بیاید .قطعا نمی توانید مثل او دو چهارراه پایین تر از تاکسی

 پیاده شوید و بعد بروید به کتابخانه عمومی ای  آن طرف خیابان ، کتابی امانت بگیردو

بعد همین مسیر را باز گردیدو هیچ کس نفهمد که شما جایی را نمی بینید  . نگویید

که می توانید چرا که به هیچ وجه باور نمی کنم .

خلاصه این که این روایت با این که در اعتبارش هیچ شکی نیست و خودم آن را

بی واسطه دیده ام اما باز هم از آن جا که من یعنی  دانای کل همه روایت  های معتبر

 در آن فریب خورده ام نمی تواند به عنوان روایتی معتبر برای مردم کوچه بازار نقل

 شود  و تازه اگر هم قرار به نقلش باشد باید با نام دیگری نقل شود ، مثلا "روایت

 معتبری از یک فریب "

 اگر خواننده کم  حوصله ای باشید توی همین سطر ، یا حداکثر توی سطر بعدی دادتان

 در خواهد آمد که: (( دانای کل عزیز زود باش روایت اصلی  را نقل کن .)) .امان

از دست شما . شروع می کنید به خیالبافی  و نمی گذارید دانای کل  حرفش را بزند

آنوقت طلبکار هم هستید . مقصر خودتان هستید که ذهن محدودتان  قادر نیست حتی

بفهمد قرار است روایت معتبری از چه چیزی نقل شود . راستش را بخواهید

می خواستم روایتی از یک کتاب نقل کنم . کتابی به نام ((کوری )) .

(( اسمش رو چند وقت پیش از یکی از دوستان شنیده بودم  .برای گرفتنش چند بار

 به کتابخانه دانشکده سر زدم و هر بار دختر کتابدارگفت که کتاب  رو  امانت برده اند . ))

      ایرادش کجاست ؟ آها حتما این که من یعنی دانای کل – چطورنمی دانم که کتاب

 دست کیست و کی بر می گردد ؟  خسته شدم از دست شما خواننده های ناشی . همه

چیز را باید برایتان توضیح داد . باید حتما بگویم که این روایتی است که یک نفر همین

 امروز برایم نقل کرده وخواسته برای دیگران آن را بازگو کنم .

    ((  دیروز وقتی از کتابدار پرسیدم که:  هنوز کتاب را نیاورده اند ؟  لبخندی زد و

 گفت : نه هنوز . حالا این کتاب چی داره که شما این قدر دنبالش هستید ؟ ))

حتما منتظر هستید که جواب راوی را بشنوید . نگویید نه . سر من  را که نمی توانید

 کلاه بگذارید .  منتظرید که او از ویژگی های کتاب بگوید تا پیش خودتان باز شروع

 کنید به قصه ساختن . یا شاید هم توی ذهنتان بگردید دنبال علتی که او به این کتاب

 علاقه مند شده. یا شاید خیال کنید قرار است یک روز کتاب را بیاورند و او آن را

امانت بگیرد و بعد اتفاقاتی بیفتد . اما کور خوانده اید . این داستان فقط با روایتی معتبر

 کامل می شود . مهم نیست که باورش برای دیگران امکان پذیر باشد یا نباشد . حتی 

 ساختار زیبا و محکم قصه هم ملاک نیست . این اعتبار است که به این داستان معنا

می دهد . پس گوش کنید و دیگر قصه را بیش از این کش ندهید

((..می خواستم درباره کتاب توضیح بدم . نگذاشت اما . بلافاصله ادامه داد که: 

دیشب خواب می دیدم کتاب رو پس آورده بودند . شمااومده بودید و من قبل از این که

 حرفی بزنید کتاب رو به شما دادم . ولی انگاراصلا از دیدنش خوشحال نشدید .))

باورتان نمی شود . خب به درک . حتما انتظار داشتید کلی مقدمه چینی کند ، رابطه

خودش را با دختری که مسئول کتابداری است توضیح دهد و آن وقت همچین

جمله ای را نقل کند . راستش را بخواهید حق هم دارید اما اگر به من و دانایی مطلق

 من ایمان دارید باور کنید که ماجرا دقیقا همین است که دارم برایتان نقل می کنم .

((سرم داشت گیج می رفت . شوکه شده بودم چیزی نگفتم واز کتابخانه  بیرون آمدم ... ))

خواهش می کنم دست بردارید از خیال بافی هایتان . به محض این که  من یک جمله

می گویم توی ذهنتان شروع می کنید به داستان بافی . خیال کرده اید نمی فهمم دارید

 توی ذهنتان از روایت معتبر من درباره ((کوری )) روایت معتبری از یک عشق

 می سازید . اشکالی ندارد. قبول  دارم که  این دو عبارت آخر داخل پرانتز ها خیلی

 مبهم است . یعنی هیچ داستان نویسی حتی تازه کار ها هم قصه هایشان را این طور

 بی سر و ته نمی نویسند.قبول  دارم که این روایت برای درک درست  به شدت به

 تخیل نیازدارد . من هم  بدم نمی آید که روایت معتبری را با تخیلم بیامیزم و به خورد

 شما بدهم . من هم مثل شما ها  فکر می کنم  اگر کسی که قصه اش را بازگو می کنم

  همان دانشجوی نابینای روایت اول  باشدکه سعی می کند مثل دخترک نابینای روایت

 دوم  بی آنکه دختر کتابدار بفهمد نابیناست هر روز به کتابخانه برود و سراغ کتابی را

بگیرد به نام ((کوری )) تنها به این امید که صدای دخترک کتابدار را بشنود. روایت

جذاب تر می شود .می شود یک سوژه ناب  برای داستان نویسی.از آن چیزهایی که

خوراک کار ماست اما اشکالش بی اعتباری است .قراراست روایتی معتبراز کوری

بیاورم . هر چند کوتاه ، مبهم و بی آغاز و بی انتها .  بگذارید باقی ماجرا را همان طور

 که شنیده ام  برایتان نقل کنم :

((کور شده بودم انگار. مثل دیوانه ها هر روزرفته بودم و از کتابدار سراغ کوری را

 گرفته بودم ، غافل از آن که خودم روایتی راویتی را رقم  زده ام  . روایت کوری را .

ادامه دارد

نظرات ()

روایتی معتبر از یک خدا

1

دوباره شروع کرده ای از ابتدا به تعریف کردن . عادت کرده ای قصه را از اول بگویی ، از سال آخر دبیرستانت که د چار فکر و خیالات عجیب و غریبی شده بودی . همیشه توی آسمان هاله ای نورانی می دیدی و یک احساس عجیب به تو می گفت خدا توی همین هاله نور است. وقتی به دیگران می گفتی می خندیدند . فقط همین .و تواز این که نمی توانستی خدا را نشانشان دهی حسابی کلافه می شدی . می گفتند دیوانه  شده ای . شیطان رفته توی مغزت . سرت را به دیوار ،  میز یا هر چیز دیگری که دم دستت بود می کوبیدی . بی فایده بود اما .هیچ  شیطانی از توی مغزت بیرون نمی افتاد.

- می پرسم : چرا اصرار داشتی خدا را نشان بقیه هم بدهی  ؟

 جواب نمی دهی . نمی فهمی و شاید هم نمی خواهی بفهمی .به کسی می مانی که  دو تکه پنبه توی گوش هایش فرو کرده و دارد داستانی را از روی کتابی با صدای بلند می خواند .

سر چهار راه دوم به ترافیک  می خوریم . حرف هایت شمرده تر می شود .نمی خواهی این نظم همیشگی بر هم بخورد . کلمات را کش می دهی .آنقدر ناشیانه که خنده ام می گیرد . نمیتوانم اما بخندم . وسط  قصه عجیب  تو ، که آخر هر جمله اش حتما یک آه حسرت بار هم هست ، خندیدن دور از ادب است .

((هیچ کس باور نمی کرد . هیچ کس نمی دید . انگار من تنها کسی بودم که خدا را توی آسمان می دیدم .))

این را سر چهار راه بعدی می گویی . و من مطمئن شده ام که چیزی از داستان را از دست نداده ام و تو در فاصله میان دو چهار راه که من به مغازه های اطراف خیره بوده ام و اصلا گوشم با تو نبوده حکایت های عجیب و غریبی را که در  این سال ها دیدن آن هاله نور بر سرت آورده تعریف کرده ای و تا چند دقیقه دیگر می رسی  به  نقطه ای که به قول خودت خدا- یا همان هاله - را گم کردی. درست در یک لحظه . چشم به آسمان دوختی و دیدی که هیچ کس توی آسمان نیست ، هیچ هاله ای ، بعد دور خودت چرخیدی به  تک تک ستاره ها چشم دوختی  و مطمئن شدی که خدایت  پشت آنها هم  پنهان نشده .

2)

ساعت از نه هم گذشت . دیر نکرده ای ؟

3)

-         پس این همه استدلال های جور واجور درباره خدا چی می شود ؟

این جمله را من حتما باید بپرسم ، تا تو اشاره کنی به کتاب هایی که عقب ماشین – روی صندلی و حتی زیر پا ریخته شده و تعدادشان هم کم نیست و بگویی :

همه این ها را خوانده ام . توی همه این ها کسی هست که ناظم است ، علت است  وخیلی چیزهای دیگر . اما متاسفانه خدای من توی این کتاب ها نیست . خدای من توی آسمان بود ، وقتی  به آسمان نگاه می کردم می دیدمش . اطرافش یک هاله نورانی بزرگ بود . خیلی بزرگ .

چیزی نمی گویم . یعنی نمی توانم بگویم . آن چهار کلاس سواد من در برابر کتاب هایی که تو خوانده ای هیچ اند . پشت  هر جمله من هزار تا جمله که من معنی هیچ کدامش را نمی فهمم می آوری و به خیال خودت مغلوبم می کنی . ساکت می مانم و فقط گوش می دهم .

می پیچی توی خیابان فرعی ، چند ثانیه ای که می گذرد  می گویی : ساکتی ، چرا حرف نمی زنی ؟ و بی آنکه منتظر شنیدن جواب من شوی مثل همیشه شروع می کنی به تکرار بحث هایی که چند ماه پیش با یک خانم توی همین خیابان داشته ای . سرعتت را کم می کنی و می ایستی جلوی همان خانه قدیمی که در قرمز رنگ دارد . ماشین را خاموش می کنی . صندلی را کمی می خوابانی و رویش دراز می کشی . چند دقیقه ساکت می مانی و بعد می گویی : درست همین جا بود . همین جا بود که آن خانم از ماشین پیاده شد و به آسمان نگاهی انداخت . مثل من تک تک ستاره ها را ور انداز کرد . آمد توی ماشین نشست و سرش را روی شانه من گذاشت و گفت : ((واقعا فکر می کنی خدا از آسمان رفته است ؟  ))

توی سکوت بعد از این حرف است که یادت می آید گرسنه ای . و از من می پرسی که شام را در کدام رستوران بیشتر می پسندم .و در حین همین پرسیدن است که سعی می کنی برای یک بار هم که شده نگاهم کنی و سعی کنی چهره و صدایم را به ذهنت بسپری .  چهره ام را پشت چادر رنگ و رو رفته ام پنهان می

کنم . حرف هم نمی زنم .  می دانم فرقی  هم نخواهد کرد که چه اسمی را به زبان بیاورم .  مسیر تو همان رستوران همیشگی است  .همان رستوران ابتدای  جاده . می گویی همه خانم ها این رستوران را دوست دارند . و سعی می کنی تعجب خودت را همراه این جمله نشان دهی .

 موقع سفارش غذا باز شروع می کنی به تعریف از غذایی که چند ماه پیش با همان خانم توی این رستوران خورده ای که اتفاقا خوشمزه ترین غذایی بوده که در تمام عمرت خورده ای . به پیش خدمت سفارش غذا می دهی . چهار پرس . دو تا برای خودمان و دو تا هم برای خانه توی ظرف های یک بار مصرف . عادت کرده ای دیگر . دیگر تعجب نمی کنی از این که همه زن های این شهر دو تا بچه دارند که اتفاقا توی خانه گرسنه اند و منتظرند تا مادرشان برود خانه و برایشان غذا ببرد .

بعد از خوردن شام ، اصرار می کنی که تا خانه همراهیم کنی .  تشکر می کنم . شماره تلفنت راروی برگه ای یاد داشت می کنی و به من می دهی ، تا اگر روزی هاله نورانی در آسمان دیدم حتما خبرت کنم . برگه را می گیرم و پیاده می شوم . 

 4 )

چراغ های ماشینت را خوب می شناسم . چراغ قرمز را رد می کنی و می آیی و در چند قدمیم ترمز می زنی . خدااز پشت یکی از ستاره ها دست تکان می دهد  . جوابش را با  چشمکی  می دهم و سوار می شوم .

نظرات ()

 تا  نود و هشت شمرده ام  و دیگر طاقتم دارد تمام می شود .دچار  یک جور احساس

خفقان ، بر انگیختگی روحی ، یا نمی دانم ، هر اسم دیگری که می شود رویش

گذاشت ،شده ا م . دارم توان سنجی می کنم . یکی از خفاش ها از بغل گوشم رد

می شود طوری که حرکتش را لمس می کنم . نمی ترسم . به خودم تلقین می کنم که

 نترسم . نباید بترسم .

شمارش می رسد به صد و دوازده ، هنوز کم نیاورده ام .هنوز بی طاقت نشده ا م .

 یعنی شده ام اما جرات روشن کردن چراغ ها را ندارم . از خودم ترسیده ام .

از این که به محض روشن کردن چراغ شروع کنم به رجز خوانی که : حالا دیدی

 بیشتر از دو دقیقه دوام نمی آوری . خیال کرده ای این جا هم مثل توی مسیر است

که با چند تای دیگر بگویی و بخندی ، راه بروی ،از توی دالان های تنگ  غار

بگذری و اگر لازم شد سینه خیزهم  بروی، عین خیالت هم نباشد که رطوبت بالا

 دارد نفست را می گیرد . خیال کرده ای می توانی بیشتر از دو دقیقه تک و تنها با

چراغ خاموش توی دالان غار طاقت بیاوری

 شمارش به صد و پنجاه و هشت می رسد . یعنی بیشتر از دو دقیقه . اما چیزی

عوض نمی شود . باز  هم ترس با من مانده .ترس  از آدمی که به محض روشن

 شدن چراغ ها همان جمله های بالا را تکرار کندو جای دو دقیقه هایش  ، سه دقیقه

بگذارد .

به دویست و بیست که می رسد  ، یکی از خفاش ها انگار دم گوشم می گوید :

(( این تابوهای ذهنی را رها کن . حقیقتا در سکوتی که حتی ما خفاش ها هم توی

 آن نباشیم ، در تاریکی مطلق ، و در تنهایی بی انتظار چند ثانیه می توانی دوام

بیاوری ؟ ))

نظرات ()

                                 در میان فاصله سوزن (5)

آخه چطوری دلشون اومد تو رو از من بدزدن  ؟

دو روزه که دارم دنبالت می گردم ، همه جا رو زیر و رو کردم . نیستی ؟ هیچ صدایی هم ازت بلند نمی شه که ردش رو بگیرم و بیام پیشت و پیدات کنم . مجبورم بشینم کنج این اتاق و گریه کنم . با صدای بلند . اینقدر بلند که این دکتر تازه وارد ، همونی که هفته  پیش تو رو از چنگ پیرمرد درآورد و به تنت چند تا سوزن زد تا خوب شدی ، صدام رو بشنوه و از این مسافرت لعنتی که نمی دونم کی قراره تموم بشه برگرده . گقته بود سه ، چهار روز بیشتر طول نمی کشه . اما با امروز می شه هشت روز که رفته و هیچ خبری هم ازش نشده .

این مردا همین طورین دیگه مادر . به حرفاشون نمی شه اعتماد کرد .امروز واسشون مهتابی ، فرشته ای ، اما فردا که می شه می گن کدوم فرشته ؟ کدوم مهتاب ؟ کدوم کشک ؟

آره مادر ، همه آدما بَدن ،همشون آدم فروشن  .  نمونش مادر خودم . بزرگم کرد ، یعنی خون دل خورد و بزرگم کرد . اونم نه من تنها ، من و سه تا بچه قد و نیم قد دیگه . با پول کهنه شویی مردم بزرگمون کرد . اما آخرش که چی ؟ نتونست بیشتر از پونزده سال منو نگهداره ،منو داد به اون بابای لندهور عوضیت ، نداد  ، فروخت ، اونم مفت ، تازه با کلی بدبختی یه جهاز آبرومند هم داد دستم و منو فرستاد خونه اون مردیکه معتاد. اون هم آدم فروش بود .البته اولش نه . اوایل فقط فرش و تلویزیون و خرت وپرت های خونه رو می فروخت  . اما کم کم خودشو رو کرد . تصمیم گرفته بود منو بفروشه .می گفت اون ور آب خوب می خرن مرتیکه بی حیا  . وقتی که داشت فرشا رو جمع می کرد . خیره خیره زل زده بود بهم و داشت ور اندازم می کرد . می خواست ببینه چند می  ارزم . گفتم  : آخه من به درک ، با این طفل معصوم چیکار می کنی  ؟ هیچی نگفت ورفت .گذشت تا اون روزی که گفت می خوام بچه رو ببرم مسافرت . شستم خبر دار شد که کار خوشو کرده .جیباش پر پول بود. معلوم بود مشتری خوبی پیدا کرده .کلی پول پیش گرفته بود .شاید ده برابر بیشتر از پول اجاق گاز و فرش خونه .  

داره صدا میاد . باز دکتر اومده  تا یکی از اون قرص های عجیب غریبش رو بهم بده . قرصایی که وقتی می خورم رنگ اتاق یجور دیگه می شه ، بعد همه چی دور سرم می چرخه . درست مثل  ، همون روز که تو رو به زور از بغلم جدا کرد  ، بعدشم نوبت من بود . نمی دونم چی شد که منو نخریدن . یادم نمیاد . فقط یادمه که سقف دور سرم می چرخید .

 مادرم می گفت خوب کاری کردی که لوش دادی ، روش نمی شد بگه : خوب کاری کردی که فروختیش .

آره این جوری که می گفتن زنگ زده بودم پلیس و اونا هم گرفته بودنش   .این جوری می گفتن . من که چیزی یادم نمیاد .فقط یادم میاد وقتی چشامو باز کردم .تو  نبودی .گفتم بچم کجاست ؟ مادرم هیچی نگفت . بعد سقف خونه مادرم هم شروع کرد به چرخیدن .تند تراز سقف خونه خودمون . اگه بودی می ذاشتمت روی سقف تا همراهش بچرخی و کیف کنی . مثل من که کلی لذت می بردم .وقتی زل می زدم به سقف و همراهش می چرخیدم ، دنیا یدفعه سیاه می شد . سیاه سیاه .  می رفتم یه جایی که هیچی نبود . هیچ کس نبود . هیچ کی هیچ کی رو نمی فروخت .

بعد دو ماه که پیدات کردن خیلی لاغر شده بودی .شده بودی  عین خودم . نمی خواستی با کسی حرف بزنی . همش دوست داشتی بخوابی . نه غذایی ، نه گریه ای . هیچی .

بهم می گفتن : واسه تو زشته تو این سن و سال عروسک بگیری دستت . خوب حق هم داشتن مادر . وقتی با مادربزرگت می رفتیم خونه مردم  چپ چپ نگا می کردن . نه به من ها . به تو . شاید با خودشون فکر می کردن تو چرا گریه نمی کنی چرا شیر نمی خوری  . اون وقت من مجبور بودم  تکونت بدم و مجبورت کنم گریه کنی . تا باورشون بشه بچه من هنوز زندست .هنوزم نفس می کشه .

می دونم دلت از من پره ، می دونم با خودت می گی این مامان لیاقت منو نداره .می دونم فکر می کنی  هر چی بلا سرم اومده بخاطر بیفکری های منه  ، اما باور کن من تقصیر ندارم .آخه من  نمی دونستم از بابات بدتر هم هست . نمی دونستم بچم رو می گیرن ، به این بهونه که من بتونم بهتر کار کنم و دختر کوچولوشون هم سرگرم بشه ، اون وقت اونو کچل تحویلم می دن .

آره مادر ، موهات رو می کنن و می گن ببخشید بچست دیگه . شرمنده . یکی دیگشو می خریم می دیم خدمتتون .می بینی مادر ، همه می خرن ، همه می فروشن ، همه آدما بدن .

نظرات ()

هواي عجيبي است . باد دارد خودش را به شيشه پنجره اتاقم مي كوبد .از سر شب

 هزار بار اين كار را تكرار كرده .نمي دانم چرا باورش نمي شود كه يك سد

بزرگ به اسم شيشه سر راهش گذاشته اند و اين شيشه به اين معناست كه اين جا

 جاي تو نيست . تو بايد بروي و توي كوه و دشت براي خودت بچرخي . شايد هم ،

نه شايد نه ، حتما مي داند اين ها را . بحث باور نيست . حكايت چيز ديگريست .

 به حكايت من مي ماند و كوبيدن بر دل تو . .

***

از سر شب چند بار نوشته ام . هر بار دو سه صفحه .و بعد با يك شيفت و دليت

 ساده همه را پاك كرده ام . اين هم اشكال بزرگ رايانه هاست . كه وقتي پايشان

مي نشيني و مي نويسي ديگر اطرافت پر از كاغذ هاي مچاله شده نمي شود .

 كاغذهايي كه وقتي دور تا دورم جمع مي شوند مرا ياد بازي عمو زنجير باف مي

اندازند . انگار مي چرخند و مي گويند : عمو زنجير باف ، نامه امشبو بافتي ، پشت

 كوه انداختي ؟، …

از دنياي پر وسعت واژه هاي قشنگ ـ كه هميگيشان را مي بخشم به توـ كه بگذريم .

 مي رسيم به همان حرف هاي هميشگي . يعني من مثل هميشه حرف مي زنم .

 براي خودم و خيال مي كنم كه تو مشتاقانه مي خوانيشان . خوب اين خصلت هر

آدميست كه خيال مي كند حرف هايش خيلي مهم اند و خصلت هر ديوانه اي كه

 خيال مي كند حرف هايش را آن كس كه بايد ، مي خواند . البته هميشه هم اين

 طور نيست . به قول رفيقي اگر ورد مخصوص عاشقانه نوشتن را آموخته باشي

، رخنه به هر دلي آسان است . اندكي هنر مي خواهد و كمي هم هنر پيشگي .

چيزهايي كه من در وادي جنون از هر دوشان بيزارم .

***

مي بيني ذهن احمق من را . ولش كه مي كنم شروع مي كند به زنجير بافتن و

 اگر از موضوع منحرفش نكنم مي بافد و مي بافد . بگذريم .بگذار كمي هم از

اين روزهاي خودم بنويسم . بي خيال ((رعايت ارتباط بين بخش هاي يك نوشته )) .

 چيزي كه اول و آخر خواننده اش خودم هستم كه ديگر ارتباط نمي خواهد . چهار

 روز است كه دارم كتاب مي خوانم . نمي دانم اين تب كي رهايم مي كند . اين بار

 رفته ام سراغ : قدرت و مشروعيت . جرقه اش روزي توي ذهنم زده شد كه با

ح.ط سر موضوعات جاري سياسي بحثمان بالا گرفت .باز پس فردا مي نشينيم و

 هر كدام يك دنيا حرف كه خوانده ايم را مي زنيم توي سر و كله هم و سعي مي كنيم

، طرف مقابل را قانع كنيم كه اشتباه مي كند و باز هم نتيجه اي نمي گيريم . ولي

خوب سرگرمي جالبيست . لااقل باعث مي شود در باره چيزي كه فكر مي كنيم

درست است اطلاعاتمان بيشتر شود . توي اين دنياي كوچك اين تنها كاريست كه

 حس مي كنم مي تواند سرگرمي خوبي برايم باشد . خبر ديگر اين كه بعد از چند

 سال هوس شاگرد اولي به سرم زد و به راحتي مثل آب خوردن هم به دستش

 آوردم . براي تنوع بعد از آن همه لب مشروطي قدم زدن بد نبود .

خوب اين از من . مثل هميشه از خودم گفتم و تو هم مثل هميشه از خودت

نخواهي گفت .

نظرات ()

بعضي وقت ها برايت مي نويسم ،تا فقط چيزي نوشته باشم . بي آنكه آغاز يا پايانی

 براي نوشته ام درنظر داشته باشم .و بعد هنوز يك خط هم كامل نشده سوژه ها

 خودشان مي آيند سراغم و هر كدامشان به شكلي مي گويد : ((من را بنويس )).و

 تازه سر اين كه كدامشان نوشته شوند با هم دعوا هم مي كنند . دعوايشان جادوي نام

 توست . وقتي تو نباشي سوژه ها هم با من قهرند . واژه ها رو بر مي گردانند .

 وقتي روي صفحه مي آيند ،اخم مي كنند ، دهن كجي مي كنند ، زشت مي شوند و

عاقبت هم خط مي خورند و شادمان از اين حذف مي روند ميان رفقايشان . من

 مي مانم و صفحه اي سفيد .

امشب نگذاشتم كار به دعوا بكشد . اولين واژه ها را انتخاب كردم . ((بعضي ))و

((وقت ها )) .بعضي وقت ها ، دلم بد جور مي گيرد ، شروع مي كند به بهانه گيري

كردن . يك آهنگ شاد يا غمگين مي خواهد .آهنگ كه تمام مي شود مي گويد :

((چند روزي هست كه نرفتيه ايم قدم زدن )) . هوا خوب باشد يا بد ، باران بيايد يا

 برف برايش فرقي نمي كند .مجبورم مي كند بلند شوم لباس بپوشم و ببرمش

هواخوري . بعضي وقت ها ، وسط هواخوري يكدفعه هوس خوردني مي كند ،

هوس باقالي ،پفك، يا چيپس ، بعضي وقت ها هوس قدم زدن توي خيابان های

 شلوغ را مي كند . بعضي وقت ها توي خيابان سرش را مي اندازد پايين و با

خودش زمزمه مي كند ، من هم فرصت مي كنم مغازه ها را تماشا كنم .بعضی

 وقت هادو تا چشم مي شود ميان آدم ها و مي چرخد دنبال تو . دلم برايش

مي سوزد . خيلي خوش خيال است . آنقدر كه حتي به احتمال 1 به 4 ميليون يافتن

 تو ، ميان آدم هاي توي خيابان دل مي بندد . بعضي وقت ها كه حوصله ادم ديدن

 ندارد دستم را مي گيرد و مي كشاندم دنبال خودش و مي بردم توي پاركي كه

اين روزها ، كمتر اتفاق مي افتد آدمي بيايد و روي نيمكت هايش بنشيند . بعضی

 وقت ها حس فلسفه اش گل مي كند ، بعضي وقت ها از ديدن بعضي چيزها

مي سوزد ، بعضي وقت ها به بعضي آدم ها يك جور عجيبي نگاه مي كند .

.از بعضي هاشان متنفر مي شود .از بعضي ها خوشش مي آيد . بعضي وقت ها

،مغرور مي شود ، بعضي وقت ها به مرگ همسايه و آشنا مي خندد .بعضي وقت

 ها هم يك آه مي كشد و مي گويد : بيخودي داريم توي اين دنيا تقلا مي كنيم .حتی

 بهانه هاي كوچكمان براي زندگي ،دست نايافتني اند . من و تو دو تا موجود احمقيم

. دنياي آدم هاي مثلا عاقل جاي ما نيست . هم خودمان اذيت مي شويم و هم ديگران

 را اذيت مي كنيم . بيا با هم برويم يك جاي دور ، اصلا بيا با هم 50 تا قرص

 بخوريم و خودمان را خلاص كنيم .

ومن بعضي وقت ها ،اميد وارش مي كنم . با وعده هاي دروغ . مي ترسم از آن

 روزي كه بفهمد …

نظرات ()

شش ميليارد و چهارصدو چهل و چهار ميليون و

سيصد و سي و سه هزار و دويست و بيست ودو؟

سلام زيباي هميشه بي نام من .نامت را نمي آورم .نه روي اين كاغذ و نه هيچ كاغذ

ديگري ، زبانم را طاقت گفتنش نيست و جوهر قلمم را لياقت نوشتنش .راه انكار هم

 باز مي ماند .اگر روزي پرسيدند براي كه نوشته اي مي گويم : براي يكي به نام

 مهتاب ،يا يكي به نام نيلوفر ، يا يكي ديگر از ميان اين همه اسم .تو هم آزاد هستي

از اسارت نامت در ميان كاغذ پاره هاي يك قوزي عاشق ،اگر روزي كشيش هم

 برگي از دفتر مرا خواند نخواهد فهميد كه قوزي ،ياد دخترك كولي را كه دو

 سال پيش روي يكي از صندلي هاي كليسا جا ماند بر حسب اتفاق پيدا كرده و آن

 را از آن زمان لاي دفترچه خاطراتش پنهان كرده .به دخترك هم نخواهند خنديد

 و با دست نشان هم نخواهند دادش كه : اين همانيست كه قوزي كليسا عاشقش

شده بود .!

ببخش بر من كه تو را به هيئت دختر كولي در آورده ام . آخر دختر كولي تنها

آرزوي قوزي بود . نه هست . هنوز هم هست . هنوز هم نت هاي ناقوس كليسا

 نام دختر كولي را توي ذهن ها مي آورد ،اگر گوشي بخواهد بشنود و بفهمد .

مي داني نبودنت چه بر سرم آورد ؟ دو سال نبودي ، ومن همه چيز شدم ،ژان پل

 قوزي ، مارتين قوزي ، فرانسيس بيكن قوزي ، قوزي كافكا ،آلبرقوزي ، ويرجينيا

 قوزي وبعد هم قوزي كور ، كه مثل بوف شب ها خواب به چشمم نمي آمد .

سيب روي سر من هم افتاد ، من هم جاذبه را فهميدم ، نور را ديدم كه با چه سرعتي

مي رفت ،و فهميدم انرژي بقا دارد و ماده هم ، من هم بار ها توي كافه ، يا روی

 نيمكت پارك نشستم و به بودن يا نبودن انديشيدم ،از چمن هاي پارك درباره آنچه

هستند پرسيدم . و آخر سر فهميدم كه مسئله واقعا اين است : بودن يا نبودن پول

 توي جيب هاي من !يا خوردن يك آبنبات چوبي به جاي استغفار از گناهان پيش

 كشيش .

حالا شده ام يك قوزي متشخص . قوزي با سواد !.مي توانم به راحتي همه آنچه

 پيرامونم مي گذرد مهوع بنامم. از تكرار هاي زنجير وار دنيا بنويسم و بدهم

ديگران بخوانند و كيف كنند .

شش ميليارد و چهار صد و پنجاه و نه ميليون و دويست و بيست و پنج هزار و صد و

 دوازده..سيزده ..چهارده .. و همين الان دارد مي شود پانزده ..

اين رقم را دارد يك سايت اعلام مي كند . يك پيش بيني خيلي ساده و البته نزديك به

 واقعيت از تعداد ماآدم ها .

حالا حساب كن كه اگر بخواهيم جمعيت همه همسايگان زمينيمان را هم به اين رقم

 اضافه كنيم چه مي شود . مثلا مورچه ها ،فيل ها ، شيرها ، پشه ها ..

اعدادش لرزه بر تن مي اندازد . راستي ما كجاي اين حلقه هاي در حال گسترشيم . ما

 ميان اين حلقه ها چه كاره ايم ؟

شش ميليارد و چهار صد و پنجاه و نه ميليون و دويست و بيست و پنج هزار و

 دويست و دوازده..سيزده ..چهارده .. و همين الان دارد مي شود پانزده ..

مي بيني ، به همين سرعت صد نفر به جمعمان اضافه شدند . صد تا كه احتمالا حالا

حالا ها مهمان دنيا هستند . سل كه نمي گيرند ، وبا هم ، فلج اطفال هم كه واكسن دارد .

پس احتمالا نود ونه نفرشان تا هفتاد ، هشتاد سال ديگر خواهند ماند . و با اين روند رو

 به رشد تكنولوژي احتمالا بيست سال ديگر همگيشان براي تعطيلات آخر هفته خواهند

 رفت گردش بين سياره اي ،يا مي روند تماشاي مسابقات فوتبال جام بين منظومه اي .

 صد تا خوشبخت به جمع آدم ها اضافه شد . صد تا قرن بيست و يكمي كه نمي دانند

قدم به چه بهشتي نهاده اند و رنه گريه نمي كردند!!

شش ميليارد و چهار صد و پنجاه و نه ميليون و دويست و بيست و پنج هزار و سيصد و

دوازده..سيزده ..چهارده .. و همين الان دارد مي شود پانزده ..

خيلي ساده است فهم اين كه اين صد نفري كه الان آمدند كجاي اين دنيا ايستاده اند . اصلا

 بيا با هم تقسيمشان كنيم . بيست تا مي دهيم به امريكا تا توي مهد تمدن نوين بزرگ شوند

 ،ماري جوانا بكشند، شب ها توي بارها بچرخند وروزها توي خيابان ها ،توي كارخانه

 ها موشك بسازند وآپولو هوا كنند .بيست تا هم مي دهيم به اروپا تا با آن امريكايي

ها رقابت كنند سر همان چيزها ، بيست تا هم براي آفريقا ،تا يكوقت كسي دنيا را

 چشم نزند و نگويد همه آدم هايش خوشبختند . هر چند درست نيست براي رهايي از

 چشم زخم بيست تا آدم بيگناه را به بيچارگي بكشانيم . اصلا آن بيست تا با سي تای

 ديگر همه مال آسيا . يك عده شان چشم بادامي ، يك عده عرب سوسمار خور .

باقيمانده ها هم بروند توي قطب شمال و استراليا زندگي كنند .سرد است .اما چاره

اي نيست .قاره ما بيشتر از اين جا ندارد !

شش ميليارد و چهار صد و پنجاه و نه ميليون و دويست و بيست و پنج هزار و

 چهارصد و دوازده..سيزده ..چهارده .. و همين الان دارد مي شود پانزده ..

ما كجاي اين رقم ايستاده ايم . چكاره ايم توي دنيا ، دو تا آدم مهم كه اگر نباشند

 چرخ روزگار نخواهد چرخيد . آسمان به زمين خواهد آمد . به خدا كه نه . مي دانی

 نيوتن كيست ؟يك روح سرگردان توي آن دنيا ،و البته توي اين دنيا يك اسم ،تابلويی

 كه بشر روي ديوار زندگي آويزان كرده تا بداند كه بايد يكي بشود مثل او . تا اگر

 سيبي برسرش افتاد فكر خوردنش را نكند . دنبال علتي بگردد ، با خودش فكر كند

و استدلال كند كه سيب چون رسيده از درخت جدا شده و افتاده پايين . و بعد يكباره

 جرقه اي در ذهنش زده شود كه خب چرا سيب بالا نرفت . و بفهمد كه نيرويي بوده

كه سيب را پايين آورده ، اسمش را بگذارد جاذبه و بعد به خاطر كشف بزرگش نامش

 در تاريخ ثبت شود و تا قرن ها بشود الگوي بشر . حالا چرا گير داده ام به نيوتن ،

 چون خواب ديدمش . ديشب خواب ديدمش كه مي گفت :كاش مي فهميدم كه سيب

 سرخ است . سيب را بايد با پوست گاز زد . سيب را زده اند توي سرم از آن بالا

به منظور ديگري .

شش ميليارد و چهار صد و پنجاه و نه ميليون و دويست و بيست و پنج هزار و پانصد و

 دوازده..سيزده ..چهارده .. و همين الان دارد مي شود پانزده ..

خب دنيا به همين پوچي و پستي است . به عرض چند دقيقه صد نفر مي آيند و نمي دانم

 چقدر مي روند .ما چكاره ايم توي آن . مسئول همه شش ميليارد نفر ؟ .بيا براي چند

 لحظه با هم احساس مسئوليت كنيم . نه نسبت به همه . فقط همين صد نفر تازه وارد .

 اين يكي را كه دارد مي آيد مي بيني .چند سال ديگر مي رود مدرسه ، يكي به ناحق

 مي زند توي گوشش ، زورش نمي رسد دفاع كند . حقش پايمال مي شود . ان يكی

 را مي بيني ،وقتي بزرگ مي شود خانه زندگيش را ازش مي گيرند .مي اندازندش

 زندان . آن يكي آدم ساده لوحي است . خودش خودش را بد بخت مي كند . آها اين

 آخري را ببين ، هماني است كه قرار است چند سال ديگر بزند توي گوش آن يكي

،پسره بي ادب ، بايد ادبش كنيم ،همين حالا .

شش ميليارد و چهار صد و پنجاه و نه ميليون و دويست و بيست و پنج هزار و ششصد

 و دوازده..سيزده ..چهارده .. و همين الان دارد مي شود پانزده ..

اين همه وراجي كردم كه بگويم ،زندگي ما آدم ها شده فقط زنده بودن . آمدن و رفتن .

 هيچ دقت كرده اي داريم چه مي كنيم . كار مي كنيم براي نان ،كار مي كينم برای

 تخت ، تخت مي خريم براي هم آغوشي و خواب ، مي خوابيم براي بيداري ، بيدار

 مي شويم براي كار ، كار مي كنيم براي ..

البته نه به همين مزخرفي ، بهانه هاي زيادي براي زندگي داريم . كودكيمان با

آرزوي آنچه بزرگ تر ها دارند مي گذرد .جوانيمان در كسب حقمان از زندگي ،

آنچه فكر مي كنيم لياقتش را داريم ، آنچه مي گويند بايد داشته باشيم . پيري هم كه

 ديگر بهانه نمي خواهد . تحمل مي خواهد و صبر . و انتظار روزي كه قصه مان

 به سر برسد و برويم . همين .

مي دانيم كه چه داريم بر سر خودمان مي آوريم . مي دانيم و بي اعتناييم . ما

موجودات احمق روي كره خاكي هستيم ورنه جانشيني را قبول نمي كرديم .

شش ميليارد و چهار صد و پنجاه و نه ميليون و دويست و بيست و پنج هزار و

 هفتصد و دوازده..سيزده ..چهارده .. و همين الان دارد مي شود پانزده ..

من قوزي ام . به شماره شش ميليارد و خورده اي . نگرانم از مرگ . نگرانم از دنيا .

 حس مسئوليت در برابر همه جهان روي دوشم سنگيني مي كند . دنيا از من انتظار دارد

 چرخش را بچرخانم ، علم مي خواهد به كشفياتش يكي اضافه كنم. كشيش مي خواهد

 هر روز دعا كنم .من اما نمي توانم . من سهم خودم را از دنيا مي خواهم . اتاقك

 ناقوس كليسا را ، قلمم را ، دفترچه خاطراتم را و پنچره ام را ، پنجره اي كه رو

 به محله تو باز مي شود . من از اين دنيا يك خداي مهربان مي خواهم و كنارش تو را

. اصلا به من چه كه جمعيت انسان ها دارد مي شود شش ميليارد و چهار صد و

 پنجاه و نه ميليون و دويست و بيست و پنج هزار و هشتصد و دوازده..سيزده

 ..چهارده .. وحالاپانزده نفر

نظرات ()

 سرگردان ..

نظرات ()

گفته بودم چنان دوستت خواهم داشت
كه معني دوست داشتن را
عوض كنند؟

( تو ..)

گاهي وقت ها فكر مي كنم كار درستي كرده اي ، من كه با خيال محالي از تو ،

 تصوير تاريكي از نگاهت به من ، چنين داغم؛ با خود تو، نه اصلا با نيمي از يك

 نگاه تو آتش خواهم گرفت . كار درستي كرده اي.

مي دانم و خوب هم مي دانم .همه چيز تقصير من است : ديدن من تو را ، نديدن تو من

را ، عجز من پيش تو ، غرور تو پيش من .اما قبول كن كه عاشق شدن من تقصير

 توست .

(خواب...)

گفته بودي: ديگر اطراف خواب شيرين من پيدايت نشود. خودت بگو،مگر مي توانم

 لبخندت را ،و نگاه شيرينت را زمان ديگري ببينم ؟

چشم هايت را همچنان بسته نگهدار ، مي خواهم خيال كنم ،صداي نفسم را

 نمي شنوي ، مي خواهم خيال كنم ساكت و بي صدا آمده ام بالاي سرت . وباز

مي خواهم خيال كنم كه عكسي كه مي اندازم - عكس چشمانت -فقط و فقط ازآن

 منند . بي انصاف نباش . خيال كن اين اولين و آخرين چيزيست كه از تو می

 خواهم : عكس چشمانت براي خواب هايم.

******

(من .. )

بانوي كاخ نشين خيال من ، كاش كوه مي خواستي تا بياورم ، صخره مي خواستي

كه با ضربتي از پاي در آورم . وسنگ كه نقش تو را با تيشه اي بر آن جاودانه

كنم . بانوي من ، مرا از تيشه بر قلب خود زدن معاف كنيد ، خواهشا.

جسارتا مي خواهم چيزي بگويم . گمان مي كنم خداوند خيلي ها را براي بازي های

 حقير آفريده است . نه بهتر است بگويم خيلي ها عاشق بازي هاي حقيرند : آمدن ،

خوردن ،خوابيدن و مردن . اما من و شما براي چنين بازي هايي آفريده نشده ايم .

برمن ببخشاييد كه خود را در بازي روزگار براي لحظه اي در كنار شما حس

 كردم .

*****

((سرگردان..

نظرات ()

((معجزه ))

     مرا به قعرتو فكنده اند ،

                 آتش !

               تو را چه مي شود 

                           چرا توسرد

                               و باغي از درخت و غنچه ها نمي شوي

         بدون معجزه ،نمي شود

                      چرا تو پر نمي كشي

                          چرامثال ساير پرنده ها نمي شوي

       مرا سخت آزمايشيست

        براي آنكه مطمئن شوند .

                 عصاي من

                  ميان مارهاي ساحران

                          چرا تو اژدها نمي شوي

    به من هنوز سنگ مي زنند

     مرا ز شهر خويش رانده اند

       به تهمت دروغ

      به تهمت فريب

              نواي دل نشين دعوتم

                          بر اين سكوت قلب ها ، چرا صدا نمي شوي

       فرشته ام

       چرا پيام هاي من نمي رسد

      چرا سكوت كرده اي

       آخر اين چگونه دعوتي است

                          چرا دگر تو واسطِ ميان ما نمي شوي

نظرات ()

 چاي مي خورند . منشي هم دارد آدرسي را روي كاغذ يادداشت

 مي كند . اندكي آن طرف تر دخترك مثل هميشه با روسري نيمه

 باز روي صندلي چوبي اش نشسته و دارد كتاب مي خواند . اسم

 كتاب از اين فاصله خوب ديده نمي شود . بايد كتاب جذابي باشد كه

 اين قدر غرق آن شده . خجالت مي كشم اسم كتاب را بپرسم .منشی

 داد مي زند: ((پرسيدم كجا تشريف مي بريد ؟)) انگار اين دفعه هم

چند بار پرسيده و باز حواس من جاي ديگري بوده . آدرس را

 برايش مي گويم و باز بي اختيار بر مي گردم سمت دخترك . يكی

 از راننده ها بلند مي شود . دست روي شانه ام مي گذارد و

 مي گويد : بريم آقا ..

2)

سال هاست كه اين آب مي آيد و مي رود ..از دودكش آن كلبه هم

 هميشه دود بيرون مي آيد .درخت هم هميشه سبز است . زمستان

 و تابستان نمي شناسد . صبح ها خورشيد از پشت كوه ها يي كه

 براحتي مي توان ديدشان بيرون مي آيد .پرنده هاي روي شاخه های

 درخت شروع به آواز خواندن مي كنند .شب ها هم نوبت آواز

 خواندن قورباغه هامي شود.آدم هاي توي كلبه هم كه انگار قصد

 بيرون آمدن را ندارند . هميشه مشغول پخت و پز هستند . دود

 دودكش هيچ وقت تمام نمي شود.

3)

مردك مي گفت باباتش ده هزار تومن مي دهم . فكر مي كرد احمقم

. همان نيزه و كلاه خودش چند برابر اين ارزش داشت . كلي هم

 پول قاب برايش داده بودم . توي زره اش هم يك كيسه پر از طلا

 مخفي كرده بود . اين را چند شب پيش فهميدم. وقتي كه كنارم

 نشسته بود و از خاطراتش برايم مي گفت. مي گفت كه نگهبان بوده .

با خودم گفتم نكند اين كيسه را از خزانه شان دزديده باشد .نكندكه..

4)

چاي را روي ميز مي گذارد و مي نشيند روبرويم . روي همان

صندلي چوبي اش ،شالش را مي اندازد روي سرش كتابش را بر

 مي دارد و همان صفحه هميشگي را باز مي كند . سرش را

مي اندازد پايين و شروع مي كند به خواندن . من هم مي نشينم

روبرويش و تماشايش مي كنم .آب رودخانه همچنان مي آيد و

مي رود . حالا ديگرنوبت آواز خواندن قورباغه ها ست

نظرات ()

نمي شناسمش …. من؟اين زن ؟…نه دروغ گفته اند .ولم كنيد

- باز تكرار آن سوال

و تو اينبار هيچ حرفي نمي زني

….

-فكر كرده اي كه زرنگي ؟

- خوب نگاه كن به عكس

وبعد لگد و مشت آنقدر كه چند بار نعره مي زني

توي آينه ، روز گرم ، يك نگاه ، گره . همين

وبعد با صداي بلند هاي هاي زير گريه مي زني

- وبعد ؟ بگو ، حرف بزن ،نكند فكر مردني ؟

باوركنيدهمين بود تمام اتفاق :يك نگاه و عشق

-خفه !

از چند سال پيش به بازي گرفتيش

در مثنوي و غزل دروغ مي پراكني

تو ، عشق ، هه ، واضح است دروغت مثل روز روشني

نظرات ()

يك ميز ،قلم .نقطه ،واژه ،خط

يك دور وهم ،اندكي خيال خيس

.. 

نظرات ()

.صداي خنده هايشان را از درون خانه هاي متروك

 مي شنيديم .خنجر بدست در را مي گشوديم و به سمت

 ديوارها حمله ور مي شديم .مي دانستيم راه گريزديگري ندارند .

خنجر ها در سينه ديوارها مي نشست .اماهيچ خوني ازدل آنها

 نمي جوشيد.ثانيه اي بعد صداي خنده شان از آن سوي ديوار

مي آمد .ديوارها آتش می گرفت.ما اما سردمان مي شد ..

وقتي پتو را كنار زدم سيگارش به انتها رسيده بود .دود ها را

 بيرون نمي داد .صورتش گر گرفته بود . اما باز هم دست

بردار نبود .سرفه اش گرفت .آنقدر كه نزديك بود نفسش

 بند بيايد . حالش كه سرجا آمد گفت :مي دانم كه موفق

 نمي شويم .و بلافاصله پرسيد :تو هم مي دانستي مگر نه؟

.ومن سرم را با نشانه تاييد تكان دادم .

شب بود و صداي قدم زدن  سايه ها از پشت ديوار به

گوشمان مي رسيد .خنجر ها را از ديوار بيرون كشيديم

 ديدن لكه خون روي يكي ازخنجرها سوزش بريدگي روی

 دستم را بيشتر كرد .گفتم :خون يكي از آنهاست .گفت :

بي شك .خنجر را ميان دستمالي پيچيديم و در صندوقچه

 كوچكي گذاشتيم . و بعد فرياد شادي سر داديم .